Με ένα στοιχείο της καθημερινότητάς μου στην Αθήνα που είναι ολίγον τι σπαστικό:
Στις κυλιόμενες δεν μπορούν να στέκονται αριστερά όσοι δεν τις ανεβαίνουν αλλά απλά στέκονται; Και βγαίνει η πουτάνα η ανακοίνωση συχνά…
Στην καφετέρια που δούλευα όλο το καλοκαίρι και δουλεύω και τις τελευταίες μέρες που γύρισα στο νησί δουλεύει μια κοπελίτσα σερβιτόρα, και όλοι λένε ότι είναι η καλύτερη σε όλο το μαγαζί.
Η κοπέλα αυτή δε δουλεύει σερβιτόρα για μερικά μεροκάματα, όπως εγώ. Συντηρεί μόνη της τον εαυτό της. Με τα λεφτά από το σερβιτοριλίκι ντύνεται με μάρκες, τρώει, γενικά ζει. Όχι μόνο αυτό, με αυτά τα χρήματα κατάφερε να πληρώνει τα δίδακτρα ιδιωτικής σχολής στην οποία φοιτά από εφέτος…
Η κοπέλα αυτή αναγκάστηκε να συντηρείται από μόνη της λόγω του θανάτου του πατέρα της. Όλη της η οικογένεια (γύρω στα 10 παιδιά) κάνει το ίδιο.
Απλά respect, κι ας μου τη λέει πού και πού :)….
oti k na pei kaneis gia to bourdelo pou legetai olympiakh 8a einai liiigo
grafw apo to airport, mou arnh8hkan thn epibibash. 10 lepta meta h epibibash synexizotan. kanenas sebasmos ston pelath… Evrisa tis poutanes ekei pera 3-4 fores k synhl8a apo ta nevra toulaxiston.
den plhrwnw to eisithrio, avrio stis 15.30 me Aegean… toulaxiston ekei exoume na kanoume me an8rwpous.
Ο χρήστης Michael λέει:hi
Ο χρήστης anisixos λέει:geia
Ο χρήστης Michael λέει:kalh tyxh sto 8ema me ta didaktra
Ο χρήστης anisixos λέει:thanx
2 στιγμές στην Ελληνική τηλεόραση που τη δυσφημίζουν πολύ άσχημα..:
1) Στην “κάτι σαν εκπομπή” TV Stars παρουσιάστε ο πρόεδρος της επιτροπής Ηλίας Ψινάκης (ΜΠΛΙΑΞ) επέπληξε μία διαγωνιζόμενη, επειδή για το project ”Ραντεβού στα Τυφλά” επέλεξε ένα παιδί που εκείνος το θεωρούσε άσχημο. Είσαι κουράδα και ρατσιστής ρε μουνί. Μαλάκα δε θα σε πω γιατί θα σε ανυψώσω σε δυσθεώρητα ύψη, μουνόπανο.
2) Στην κανονική εκπομπή, τώρα, “Ραντεβού στα Τυφλά” μία 22χρονη ΠΟΥΤΑΝΑ τόλμησε να πει στον αέρα ότι ο 20χρονος που της έλαχε για ταξίδι είναι μόνο για να της κρατάει τις βαλίτσες και ότι πρέπει να πηγαίνει με ηλικίες 32+. Μου θύμισε 5-6 γνωστές μου.
ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ λέμε. EPIGODOS! TORA!
Αφού είδα ότι τελικά όλο και κάποιος μπαίνει (αραιά και πού) να τσεκάρει αυτό εδώ το… ξεφτιλίκι :P, θα παραθέσω εδώ μία ιστορία η οποία δε με κάνει να αισθάνομαι πολύ όμορφα, όμως είναι κάτι που θα το θυμάμαι για πολύ καιρό…
Η μεγαλύτερη μου κάβλα είναι το ποδόσφαιρο. Γουστάρω πάρα πολύ να παίζω, και γουστάρω απίστευτα πολύ να παίζω καλά. Νιώθω καλά, ρε συ, πώς το λένε; Πόσο ωραία νιώθεις όταν βάζεις γκολ…
Όταν ήμουν στο δημοτικό έπαιζα τερματοφύλακας… Δεν θυμάμαι καν πώς ξεκίνησα να παίζω εκεί. Για το σχολικό επίπεδο ήμουν καλός, έτσι έλεγαν οι συμμαθητές μου δηλαδή. Γούσταρα πολύ να μου βαράνε πέναλτυ. Τα έπιανα συχνότερα απ’ ότι τα δεχόμουν… Πολύ γαμάτη φάση.
Στην έκτη δημοτικού μας δήλωσαν σε ένα πρωτάθλημα δημοτικών σχολείων. Χάσαμε 3-1 στον πρώτο αγώνα και αποκλειστήκαμε, αλλά παρ’ όλ’ αυτά ήμουν ο καλύτερος της ομάδας μου, σώζοντας πολλές φορές το τέρμα από παραβίαση (αν και έφταιγα σε 2 γκολ). Κάτι ήταν κι αυτό…
Σιγά σιγά άρχισα να ανακαλύπτω ότι είμαι κοντός. Δεν με είχε απασχολήσει ποτέ άλλοτε, πάντα ήθελα να είμαι ψηλός αλλά ποτέ δεν είχα κάτσει να συγκριθώ με τους συνομηλίκους μου. Το συνειδητοποίησα ξεκάθαρα στην πρώτη Γυμνασίου, όπου ξεκίνησαν να με λοιδορούν μερικοί για το ότι ήμουν “τάπας”. Ήταν ξεκάθαρο ότι πλέον δεν μπορούσα να παίζω τέρμα. Δεν με πείραξε αυτό, με πείραζε ότι ήμουν κοντός. Το “γύρισα” αρκετά γρήγορα σε σέντερ φορ. Χάναμε, σαν πρωτάκια, αλλά εγώ τις περισσότερες φορές σκόραρα. Καλά ήταν… Ειδικά κόντρα σε μεγαλύτερους.
Στη Β’ Γυμνασίου τα πράγματα αντιστράφηκαν. Είχε μείνει στην ίδια τάξη ένα παιδί, ο Φίλιππος, και θα ήταν μαζί μας. Καλός χαρακτήρας, λίγο “αλητάκι” :), και ήξερε καλή μπάλα. Ποιο ήταν το πρόβλημα;
Χαλούσε το δικό μου παιχνίδι… Έπαιζε επίθεση, μου έπαιρνε όλες τις προσπάθειες, και έστω και λίγες να έπεφταν σε εμένα, ένιωθα την πίεση του “θα είναι λίγες οι φορές που θα πάρω την μπάλα”… Με έλεγε και “τάπα” μερικές φορές… Γενικά σερνόμουν. Ένιωθα άσχημα. Ξεκίνησε τότε η ταμπελοποίηση μου ως “άμπαλου”. Αναρωτιόμουν, όμως, πώς γίνεται να είχαν ξεχάσει τα περσινά. Ήταν η πρώτη μου επαφή με την… επιλεκτική μνήμη.
Στην τρίτη τάξη οι μέχρι τότε Κολλητοί μου με έκαναν πέρα. Αυτό τους έκανε να με λοιδορούν ή να με απομακρύνουν (στη χειρότερη) όταν παίζαμε μπάλα. Με φώναζαν κοροϊδευτικά Striker… Έπαιζα χάλια, με εξαίρεση μία φορά που έλειπε ο Αρχηγός τους. Εκείνο το ματς το παρακολουθούσε, μεταξύ άλλων, η …ψηλή κοπελιά που είχα ερωτευτεί. Με πλησιάζει ο μοναδικός, μέχρι τότε, φίλος μου (αργότερα προσχώρησε βαθύτερα στην κλίκα) και μου λέει: “κοίτα να σκοράρεις, γιατί δες ποια είναι εδώ”. Αυτό ήταν. Πέτυχα 2 γκολ σε 2 φάσεις και μετά άραξα. Πω, πω… Φανταστικό συναίσθημα. Δε νομίζω να της κάηκε καρφί, αλλά εγώ ήξερα ότι τα είχα καταφέρει.
Στην Α’ Λυκείου ήμουν έτοιμος να παίξω μπάλα, ξανά. Η διεύθυνση κατοικίας μου με παρέπεμπε σε σχολείο διαφορετικό από αυτό της κλίκας. Καλά είχα ξεκινήσει, αλλά σαν… μεγάλοι πλέον δεν παίζαμε τόσο συχνά μπάλα στο σχολείο. Θέλησα να παίξω στη σχολική ομάδα.
Πράγματι, ο προπονητής της σχολικής ομάδας με πήρε στην προπόνηση. Έπαιξα πολύ καλά στις 2 προπονήσεις αλλά σαν… μικρός αποκλείστηκα από την αποστολή για το πρώτο (και τελευταίο, τελικά) ματσάκι. Ένας συμμαθητής μου, πάντως, που ήταν πολύ καλός παίκτης, καλύτερος από μένα, έπαιξε. Χάσαμε, αλλά δε με ένοιαζε και πολύ.
Στην τάξη ο κόουτς είχε πει για εμένα και έναν συμμαθητή μου που και αυτός είχε αποκλειστεί ότι “φέτος δεν έπαιξαν, του χρόνου θα είναι βασικοί”. Πώς και πώς το περίμενα…
Ναι, πώς… Την επόμενη σεζόν επιχειρήθηκε “ανανέωση” και έπαιξε σχεδόν όλη η πρώτη. Εγώ; Ο μοναδικός από όσους ήταν στην ομάδα που δεν έπαιξε ούτε λεπτό σε κανέναν από τους 2 αγώνες μας. Ο ένας φιλικός, ο άλλος επίσημος. Ήταν ο δεύτερος χρόνος μου στην ομάδα και όμως έπαιξαν όλα τα πρωτάκια, και ένας της τρίτης που δεν είχε επιλεγεί πέρσι… Μάλιστα, στον επίσημο ο κόουτς μου έδωσε λεφτά για να πάω να αγοράσω νερά. Αρνήθηκα, και το βρήκε ως πάτημα για να με αφήσει στον πάγκο… Λες και θα με έβαζε αν τον υπάκουα.
Τρίτη Λυκείου, πέρσι και πίστεψα ότι θα καταφέρω, επιτέλους(!) να παίξω βασικός. Το πίστευα, ήμουν, μαζί με τον φίλο μου που προανέφερα, ο μεγαλύτερος. Θα έπαιζα, το ήξερα!
Μπράβο μαλάκα, θα πρέπει να σκέφτεστε. Στον πρώτο αγώνα, με ένα σχολείο που δεν είχε καλή ομάδα, περίμενα να παίξω. Με παίρνει τηλέφωνο ο κόουτς, μου λέει “δε μου έφερες χαρτιά!”. Μα δεν ήξερα τίποτα, κανείς δε μου είχε πει, τι να κάνω… Δεν έπαιξα. Στο παιχνίδι που θα με έβαζε άνετα, γιατί δεν ήταν τόσο σοβαρό, δεν ήμουν eligible. Τότε δε με ένοιαζε τόσο πολύ γιατί περίμενα ότι στον ημιτελικό θα παίξω. Σήμερα με νοιάζει…
Μάλλον μπήκατε στο νόημα. Το παιχνίδι ξεκίνησε με τους αντίπαλους να παίρνουν κεφάλι στο σκορ… Ρωτάω αν πρέπει να ξεκινήσω ζέσταμα. Η απάντηση; “Τι, επειδή χάνουμε θα μπεις εσύ;”. Αρχίζω να ανησυχώ… Όχι άδικα. Ισοφαρίσαμε, και ο κόουτς φαινόταν ικανοποιημένος από την ομάδα. Οι αλλαγές έγιναν στο τέλος και απλά για να γίνουν. Μπήκα και εγώ. Τρίτη αλλαγή. Ναι, σωστά διαβάζετε. Τρίτη και τελευταία. Τουλάχιστον μπήκα, το πάλεψα λίγο αλλά δεν μπορούσα να κάνω πολλά. Σε μία φάση έκανα μία ντρίμπλα και μετά έχασα την μπάλα. Σφύριγμα της λήξης.
Πάμε στα πέναλτι. Εγώ δεν εκτελούσα, αλλά ήθελα υπερβολικά να περάσουμε, ήθελα να έχω την ελπίδα ότι θα παίξω περισσότερο στον τελικό. Ο τερματοφύλακας μας δεν πιάνει τίποτα, εμείς χάνουμε ένα και οι αντίπαλοι στον τελικό. Δίπλα μου οι συμπαίκτες μου μαζεύονται και “ορκίζονται” ότι θα το κατακτήσουν “του χρόνου”. Εγώ δε θα είμαι εκεί… Ξαφνικά το συνειδητοποιώ.
Δε θα έχω τη δυνατότητα ούτε καν να φαντάζομαι (daydream), να ελπίζω ότι θα σκοράρω με τη φανέλα του σχολείου. Ότι την άλλη μέρα θα είμαι σημαντικός για τους άλλους. Ότι θα αποκτήσω το αίσθημα του να πετυχαίνεις γκολ και να πανηγυρίζεις μετά σε κερκίδα. Και μετά να σκέφτομαι ότι στην τριετία που ήμουν στο σχολείο κανείς άλλος δεν είχε λιγότερ χρόνο συμμετοχής. Μόνο 5 λεπτά… Πόσο λίγος χρόνος είναι όταν κάνεις αυτό που σου αρέσει. Απίστευτα λίγος.
Κρίμα οι φιλοδοξίες μου για τη σχολική ομάδα. Η τριετία μου στο Λύκειο δεν ήταν άσχημη, αλλά η ομάδα μου έχει αφήσει… κάτι. Κάτι που με κάνει να νιώθω άβολα…
Στην Ελλάδα μας, τα blogs από μέσο έκφρασης έγιναν μέσο επίδειξης και σκαλοπάτι για wannabe φίρμες (της συμφοράς).
Εκφράσεις όπως “οι bloggers”, “η ελληνική μπλογκόσφαιρα”, “είμαι blogger” κλπ. έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο. Ήμαρτον ρεεεε, ξυπνάτε.
Εγώ δεν είμαι blogger. Είμαι άνθρωπος που γράφει σε ένα blog. Και δεν ανήκω στην πολυθρύλητη “Ελληνική Μπλογκόσφαιρα”.
Ξεστραβωθείτε και διαβάστε blogs σαν και αυτό.
